Maandag ben ik “sportief” met de staking

Op maandag 30 januari fiets ik van bij mijn vriendin in Serskamp richting Brussel Centrum. Daar vertrek ik samen met 2 vrienden (te voet) naar de Vrije Universiteit Brussel. Ze hebben die dag op de Campus Etterbeek een examen. Waarom ga ik er dan heen? Wel eigenlijk

… omdat: net zoals ik mijn vrienden steun, ik de staking steun.

… omdat: wanneer banken too big too fail zijn, dan zijn onze sociale verworvenheden dat zeker en vast ook.

… omdat: solidariteit natuurlijk in twee richtingen werkt. Het gaat ook over de pensioenen van de mensen die mijn studies aan het betalen zijn, als mijn gezondheidszorg, enzovoorts…

… omdat: wanneer een economisch bestel telkens dezelfde fouten blijft maken, die fouten niet bij de waakhonden van dat systeem liggen, maar veel eerder bij de blinde volgers van dat systeem.

… omdat: staken niet moet worden gecriminaliseerd. Voor iemand met een job is zijn belangrijkste bijdrage in het arbeidsproces het uitvoeren van die job . Het niet-uitvoeren van die job is dus ook het belangrijkste verweer dat zo iemand heeft.

… omdat: het verantwoordelijkheidsgevoel verder strekt dan enkel je eigen belang. In een samenleving dragen we allemaal lasten.

… omdat:  de staking mijn doordeweekse plannen niet drastisch zal verhinderen. De staking kan er niet voor zorgen dat alle zuurstof van de planeet verdwijnt. Een geruststelling: “life will go on”.

… omdat: wanneer ratingbureau’s wat cijfertjes in toetsen, de hele wereld moet draaien naar hun wensen. Zonder dat een beleidsmaker ergens bij stil hoef te staan. Laat staan te controleren.

… omdat: ik het redelijk pervers vind dat mensen van boven de 55 verplicht moeten verder solliciteren. Het is nu eenmaal een bevolkingsgroep die nog moeilijk aan een job kan geraken.

... omdat: wanneer bepaalde politici / ondernemers uitspraken doen als “wie #30j staakt, moet niet meer terugkomen. Die mag blijven staken”, het hoogtijd is om te beseffen dat het stakingsrecht gevrijwaard moet blijven. Dat het nooit een reden mag zijn tot ontslag, omdat in een rechtstaat het stakingsrecht per wet beschermd is.

… omdat: jij het met mij het niet hoeft eens te zijn.

Conclusie: Ik ben allesbehalve sportief aangelegd, maar maandag wil ik graag een uitzondering maken. Ik zal dan eens extra moeite doen voor alle mensen die ook, zonder vragen, moeite doen voor mij.

P.S. Een van die vrienden, Nathaniël Bovin (oud-hoofdredacteur De Moeial) komt vrijdag 30 januari op het radioprogramma Peeters & Pichal (Radio 1) tussen 9 en 11 uur. 

Toekomst regionale zenders onzeker

BRUSSEL – De regionale omroepen kampen met een benarde financiële situatie. De voorbije maanden vielen er al 23 ontslagen bij deze zenders. De kabeldistributeurs, Telenet en Belgacom, dreigen om minder auteursrechten uit te betalen aan de regionale omroepen. De oppositie slaat alarm omdat mediaminister Ingrid Lieten (sp.a) niet met de regionale omroepen zou communiceren. De grote belangstelling voor regionale omroepen is niet verwonderlijk met de aankomende gemeenteraadsverkiezingen van 2012.

Het loopt financiële spaak met de regionale zenders en dat heeft drie redenen. Ten eerste wilt Telenet de uitbetaling van auteursrechten aan de regionale zenders beperken. De kabeldistributeur betaalde de laatste vijf jaar een vast bedrag uit. Op dit ogenblik krijgen de omroepen €1,8 per abonnee maar Telenet wilt in een nieuw contract die som terugschroeven naar €0,8 per abonnee. Belgacom zou hierin kunnen volgen. Ten tweede is er het huidige financieringsmodel voor de regionale zenders. Zowel binnen de meerderheid als binnen de oppositie gaan er stemmen op om het desbetreffende decreet te wijzigen. De derde hindernis voor de regionale omroepen is dat het vergaren van commerciële inkomsten almaar moeilijker wordt.

“Minister Lieten, u moet  uw taak ter harte nemen als minister van Media”

Tijdens de zitting van 14 december ondervroeg Bart Tommelein (Open VLD) in het Vlaams Parlement minister Lieten over deze acute problematiek. Zowel Rob-TV, TV OOST als Focus-WTV maakten duidelijk dat de minister niet overlegt met mensen op het terrein. Tommelein drong erop aan dat ze haar rol als bemiddelaar serieus moet nemen: “Het is veel gemakkelijker om voor de openbare omroep bemiddelaar te spelen, want u bent voogdijminister. Maar voor de commerciële en regionale omroepen moet u ook uw taak ter harte nemen als minister van Media.”.

Minister Lieten antwoordde dat ze geen betrokken partij is bij de onderhandelingen tussen Telenet en de regionale omroepen, maar wel geëngageerd is om een goede oplossing te vinden. De minister voegde er ook aan toe dat er geld aan de zenders was gegeven om een SWOT-analyse uit te voeren. Zo kan in januari een nieuw samenwerkingsakkoord tot stand komen. De problematiek van de commerciële inkomsten beperkt zich overigens niet tot de regionale omroepen maar duikt overal in het medialandschap op.

Tijdens de zitting kondigden Carl Decaluwé (CD&V) en Wim Wienen (Vlaams Belang) dat ze elk een voorstel klaar hebben voor een nieuw decreet om verdere moeilijkheden op te lossen. De financiering zou geïnspireerd zijn op het Waalse model.

Mister Heavenly (28.11.2011 Charlatan) Interview

27 en geen kat meer, dat was het aantal bezoekers dat in de Charlatan opdaagde voor Mister Heavenly. Geen bijster groot aantal aanwezigen, maar hoeveel waren er aanwezig op het Laatste Avondmaal? Hoeveel waren er bij de dood van Caesar? We waren er niet bij, maar de chronieken spreken ook niet van een massale belangstelling. Wie wel aanwezig bleek te zijn, was Michael Cera. De acteur, bekend van films als Juno & Adventureland, steekt geregeld een handje toe als bassist. De andere leden van Mister Heavenly zijn wel rasmuzikanten: Nick Thoburn (The Unicorns & Islands) neemt de gitaar en zang voor zijn rekening, Honus Honus (Man Man) bespeelt het keyboard en zingt, ten slotte is er ook Joe The Plummer (The Shins/ModestMouse) op drums.

pietvdv: Muzikaal lijken jullie wel bij elkaar te horen, maar hoe werd de gedachtenoefening realiteit?

Honus: Een vriend gaf mij eens een CD van The Unicorns (Nick Thorburns eerste groep). Hij zei: “Dat klinkt wel zoals jij muziek maakt.” Ik ben Nick, dan jaren later, in Los Angeles tegen het lijf gelopen en we hadden een interessant gesprek over leder. We zijn uiteindelijk in een SM-club beland, waar we dan een zeer interessante tijd hebben beleefd. Het is onze liefde voor leder die ons als groep heeft gevormd. Daarom coveren we ook Look good in leather van Cody Chessnutt.
Zowel Nick als Honus zijn de songschrijvers van de groep. Gaf dat geen aanleiding tot conflicten?

Honus: Het ging veel vlotter dan verwacht. Initieel hadden we het idee om slechts een zeven inch uit te brengen. Echter, na een week hadden we al pakweg acht songs. Ik was er echt van geschrokken.
Thorburn: Normaal gezien zouden we afwisselend eens achter de drums kruipen, maar omdat het zo vlot ging hebben we dus maar naar Joe gebeld om mee te komen spelen. Hij kan nu niet mee op deze Europese tour, omdat Modest Mouse een plaat gaat uitbrengen.

Komen er nog platen van Mister Heavenly of stopt het na deze plaat?

Thorburn: Er komt een nieuwe plaat uit van Islands in 2012. Het zal een rustiger plaat worden. Ik ben naar Los Angeles verhuisd en ben achter een piano gekropen. We zullen eerst met de plaat op tournee gaan doorheen Amerika en vervolgens, tegen april, hopen we terug te keren naar Europa. Ondanks al de plannen hoeft Mister Heavenly niet bij één plaat te stoppen.
Honus: Neen, want we zijn nu al drie keer in The States op tour geweest. We zijn nu bezig aan onze Europese tour en nog steeds amuseren we ons rot. Zolang het maar fijn blijft. De rest zal wel volgen. Ik denk dat ook ons label Subpop dat ziet zitten.

Hoe komt dat jij, Michael, hier in Gent bent?

Michael Cera: Ik had gewoon tijd. (stilte) Neen, het is fijn om met hen te touren. Ik heb een tour meegedaan in The States en ik heb het nu persoonlijk ook weer wat rustiger.

Geen Arrested Development-plannen dan?

Wie weet, maar zeker niet deze twee weken. Ik ben hier feitelijk nog maar net aangekomen. Een paar uren geleden stond ik nog in L.A. Het is ook fijn om naar Europa te komen. Mensen zijn hier ook niet zo starstruck als in Hollywood. Wat raar is, want je komt ze daar vaker tegen.

Pineapple Girl gaat over de Panamese dictator Noriega en zijn pennevriendin Sarah York. Een ongewoon onderwerp?

Honus: Mijn vader zat vroeger bij het Amerikaanse leger en via hem kende ik het verhaal. Het is veel te interessant om niet te gebruiken: een gemene dictator en een minderjarig meisje uit New York. Het leuke is dat ik met mijn zwaardere stem de rol van het meisje voor mijn rekening neem en Nick die van Noriega. Ik hou wel van donkere boodschappen in blije popsongs.

Jullie spelen ook geen popmuziek, maar Doom-Woop?

Honus: Iedereen kent de Doo Wop-sound in de ‘blanke’ popcultuur dankzij The Beach Boys, maar de meest interessante psychedelische varianten zijn gemaakt door groepen met een voorliefde voor het duistere. Als je naar The Cramps luistert kan je ook Doo Wop horen, daarom is dit een eerbetoon aan die groepjes.

Tijdens Your Girl veranderden jullie de songtekst. Jullie zongen zelfs in het Frans.

Thorburn: We hebben ook weer plezier in het spelen van muziek. We hebben een paar dagen thuis gezeten, dus was er misschien niet zoveel volk, maar wij hadden er zin in. Maar we meenden ook elk woord dat we zongen (Voulez vous coucher avec moi ce soir?/C’est la vie).

Daar twijfelt niemand aan!

(papierenversiebeschikbaarviadm)

De Arend & Phaedra Hoste

William Van Laeken, de arend van de VRT, verlaat na meer dan 40 jaar trouwe dienst de nieuwsredactie van de publieke omroep. Hij begon zijn carriere in de jaren ’60 toen hij stage liep bij Het Journaal. Zijn grootste successen kende Van Laeken bij Panorama in de jaren ’80 . Samen met de andere presentatoren van het programmma, Paul Muys & Paul Jambers, was hij deel van de sterkhouders van de donderdagavond op BRT 1. Echter, werd het programma in de jaren ’90 verbannen naar de zondagavond op het tweede net van de publieke omroep. Er was waarschijnlijk niemand op de nieuwsredactie die de intentie had om een kijkcijferoorlog tegen het zoveelste Woestijnvisvehikel te ontketenen, maar toch leed het duidingsprogrammma er wel onder en zoals de natuurwetten van het televisiemaken dicteren: minder kijkers betekenen minder fondsen. Het aantal geïmporteerde reportages steeg en bezuinigingen moesten doorgevoerd worden.

Toch bleef William Van Laeken met zijn redactie verder werken en behield wel kwaliteit van het programma. Het enige wat voor verbetering vatbaar was misschien de ongelukkig gekozen term méérwaardejournalisitiek, want wie zou nu expliciet kiezen voor minderwaardejournalistiek. Waarschijnlijk zal het wel liggen aan bepaalde universitaire communicatiespecialisten die dit soort van televisie verontrust omschrijven als “televisie die mensen verplicht nog meer te moeten nadenken dan in het dagelijkse leven” en al spuwend er graag nog aan toevoegen “Veel te moeilijk, veel te niche”. U weet wel, moeilijke journalistiek, die ook in de Vlaamse krantenwereld al meer en meer verwezen wordt naar de weekendbijlagen, waar het ergens gekneld staat tussen de mannelijke menopauze & het comeback-gevoel van Jean-Marie Dedecker.

Het mooie aan de jaren Panorama met Van Laeken was dat je het gevoel kreeg alsof hij er stond als democratisch verkozen vertegenwoordiger van de redactie van Panorama. Hij kwam -zonder een woord te veel of te weinig- een reportage inleiden en op het einde van het programma leek hij enkel ons nog even te verzekeren dat er volgende week weer een nieuwe Panorama ging zijn en dat die ook weer goed ging zijn. Je kreeg nooit een emotief gesleur zoals dat bij Koppen of Telefacts eerder wel het geval is. Het ‘zijn’, bij Panorama, was er altijd zonder waarom. Van Laeken kon zich weg schermen achter de reportage. Het leek alsof jezelf de puntjes nog bij elkaar diende te verbinden zodat je zelf een narratief kon maken van het verhaal.

Daarom was het interview na de laatste aflevering zo bevreemdend. De heer Van Laeken heeft nooit actief gehunkerd naar de aandacht als televisiepersoonlijkheid. Aandacht & interesse was nu eenmaal uitsluitend gereserveerd voor het onderwerp van de reportage van de week. Het is een leerrijke les om jezelf te kunnen wegcijferen als journalist, aangezien je zo ook het meest geloofwaardig een verhaal kan overbrengen.  Tevens kan je het ook reken tot de meest subversieve vorm van journalistiek in een tijdperk van de razendsnelle internetjournalistiek, waar de blog een modieus verlengstuk van de blogger zijn ego is geworden. (ondergetekende bevestigt dit empirisch)

Echter vanaf dit najaar is het programma er weer op donderdag. Phara de Aguirre zal het roer overnemen. Niet dat ik enig wrok voel tegenover haar, maar Phara staat, dankzij Arno Hintjes, vrij ongelukkig in mijn geheugen gegrift. Zoals elk goed verhaal begint het op café en elk goed verhaal in Brussel begint in De Daringman.
Arno zat, aan het tafeltje naast mij, samen met, theaterregisseur, Jan De Corte & diens vrouw, actrice, Sigrid Vinks, en ander schoon volk. Enfin, mijn lip was aan het bloeden en Arno was echter zo vriendelijk genoeg om mij een zakdoek te geven om het bloeden te stoppen. Ondertussen had mevrouw Vincks tegen haar gesprekspartners gezegd, dat Phara ook zou langskomen. Ze herhaalde dit nog is voor Arno, die mijn lip nog wat in de gaten hield. Het leek erop dat Arno niet goed doorhad wie Phara was. Ze vertelde dat het “die vrouw was van de televisie, zo ter zake en al”.
“Ah, die West-Vlaamse?” vroeg Arno en wist niet zeker of het die Miss Belgique geweest. Hij dacht dat het Phaedra Hoste was. Uiteindelijk na vijf minuten over en weer pingpongen dat Phaedra Hoste en Phara de Aguirre twee aparte vrouwen waren, concludeerde Arno dat hij de vrouw niet kende. Tot Phara de groep vervoegde en Arno geschokt reageerde dat ze niet de Phaedra Hoste was.  Vanaf dat moment staat Phara bekend bij mij als “de vrouw die niet Phaedra Hoste is” en misschien is dat goed ook, want ik zo ook niet willen dat Phaedra Hoste ook niet aan het hoofd van Panorama willen.
Dit ondanks Arno’s ontgoocheling.